Akakor – planszowy wyścig w 3D śladami Majów (recenzja)

W tej świetnie wydanej, familijnej grze planszowej wcielamy się w odkrywców i podążamy śladami kultury Majów. Naszym celem jest dotarcie do Akakoru, mitycznego miasta ukrytego gdzieś w gąszczu amazońskiej dżungli, a konkretnie do znajdującej się tam piramidy. W trakcie rozgrywki będziemy podróżować wzdłuż rzeki przez wilgotny las deszczowy i starać się przechytrzyć naszych rywali. Będziemy przy tym używać tratw i specjalnych akcji, którymi należy mądrze dysponować. Jednak szczęście również będzie miało znaczenie dla końcowego sukcesu. Ale ono przecież sprzyja lepszym, prawda?

Zestaw odkrywcy mitycznego miasta

Po otwarciu pudełka Akakoru mocno się zaskoczyłem. Pozytywnie. Przede wszystkim zaskoczyła mnie solidna, wielowarstwowa plansza składająca się z trzech elementów, które przed grą łączymy jak puzzle. Przed pierwszą rozgrywką mamy też do złożenia trójwymiarową piramidę, która dodaje smaczku rywalizacji. Po skończonej partii wystarczy zdjąć jedynie sam szczyt piramidy, by całość bez problemu zmieściła się z powrotem w pudełku.

Bohaterowie wyprawy reprezentowani są przez drewniane pionki z nadrukiem – a są to przepiękne, urocze zwierzęta: kapucynka, jaguar, tukan, iguana oraz kapibara. Oczywiście mój młody współgracz od razu zarezerwował dla siebie kapibarę. Powiedzcie mi, co takiego jest w tych zwierzakach, że dzieciaki tak za nimi przepadają?

Ponadto w zestawie znajdują się żetony artefaktów Majów, akcji oraz masek bogów, które w odpowiedniej liczbie i na odpowiednich polach umieszczamy na planszy (po jednym specjalnym żetonie akcji na start rozdajemy też graczom). Na planszy umieszczamy dwie tratwy, a na nich wybrane do rozgrywki pionki bohaterów.

Jest też znacznik ostatniego gracza, który przypomina o dodatkowej akcji ruchu dla bohatera, który pozostaje na tyłach w swojej turze. To dobre rozwiązanie, które wyrównuje szanse w wyścigu.

Mamy też 4 drewniane kości, które będą decydowały o tym, jakie akcje będziemy mogli wybrać do wykonania w swojej turze.

Słowo jeszcze o dołączonej instrukcji, która ma… 48 stron! Ale uwaga, mamy tu do czynienia z wydaniem międzynarodowym. W praktyce zasady gry w jednym języku opisane są zaledwie na sześciu bogato ilustrowanych stronach.

Przebieg wyprawy w telegraficznym skrócie

Sama rozgrywka jest płynna i dynamiczna, jednak przygotowanie do niej chwilę trwa. Wynika to głównie z konieczności losowego rozmieszczenia poszczególnych rodzajów żetonów na odpowiednich polach planszy.

Na początku swojego ruchu gracz sprawdza, czy został na szarym końcu wyścigu do piramidy – jeśli tak, otrzymuje znacznik ostatniego gracza, który pozwala na wykorzystanie dodatkowej akcji ruchu. Następnie rzuca czterema kośćmi, mając prawo do jednego przerzutu dowolnej liczby z nich. Z uzyskanych wyników wybiera dwie kości i wykonuje przypisane do nich akcje. Może to być ruch o jedno pole, przeskakiwanie innego bohatera lub rzeki w odpowiednich miejscach, a także przesuwanie tratwy. Ostatnia ze wspomnianych jest akcją obowiązkową, jeśli już pojawi się na kości wybranej przez gracza.

Pod koniec wyścigu musimy dostać się na piramidę, a możemy tego dokonać wyłącznie z tratwy. Trzeba więc przy wyborze kości stale decydować między ściganiem się po jak najcenniejsze artefakty Majów a przesuwaniem owej tratwy, bez której i tak nie dostaniemy się do piramidy.

Gra kończy się natychmiast, gdy ktoś dotrze na sam szczyt budowli lub gdy wszyscy gracze znajdą się przynajmniej u jej podstawy. Zwycięzcą zostaje oczywiście ten odkrywca, który zdobędzie najwięcej punktów zwycięstwa. Te zdobywamy głównie ze zgromadzonych po drodze żetonów oraz za pozycję na piramidzie.

Ilu odkrywców zmieści się na tratwach?

W pudełku znajdziemy pięć pionków bohaterów, a więc do zabawy może usiąść od dwóch do nawet pięciu osób.

Wariant dwuosobowy działa tu nieco inaczej niż standardowa gra – każdy z graczy wybiera wówczas po dwóch bohaterów i steruje nimi naprzemiennie. Co więcej, w tej opcji korzystamy ze wspólnej dla obu naszych bohaterów puli żetonów akcji. Takie rozwiązanie powoduje, że na akakorowym torze wyścigowym nie jest za luźno, jednak naprzemienne kontrolowanie dwóch postaci jest trochę męczące i jakby na siłę. Trochę to psuje immersię wcielania się w konkretnego odkrywcę. Na potrzeby rozgrywki dwuosobowej wydrukowaliśmy sobie wizerunki postaci i ułożyliśmy je na stole w takiej kolejności, w jakiej powinny wykonywać swoje tury. Dzięki temu nie gubiliśmy kolejności.

Optymalna jest dla mnie wyprawa trzy- lub czteroosobowa, gdzie każdy gracz może skupić się wyłącznie na jednym odkrywcy, z którym łatwiej jest się utożsamić i którego łatwiej jest kontrolować. Jednocześnie nie ma zbyt długiego oczekiwania na swoją kolejną turę, co szczególnie przy rozgrywkach z dziećmi może być uciążliwe.

Rozgrywka w pełnym, 5-osobowym składzie to już większe zamieszanie – na planszy jest możliwie najciaśniej, a tym samym częściej przeskakujemy nad innymi graczami i mocniej rywalizujemy o cenne artefakty oraz maski bogów, bez których nie da się wejść na piramidę.

Szkoda tylko, że nie ma tu wariantu dla samotnego odkrywcy.

Rywalizacja między odkrywcami

Z uwagi na to, że mamy tutaj niewątpliwie do czynienia z wyścigiem do mety, którą jest szczyt piramidy, trudno Akakorowi odmówić nutki rywalizacji i interakcji. A ta nierzadko bywa dość bezpośrednia, ale na szczęście niezbyt złośliwa.

Znaczenie ma już sama pozycja pionka odkrywcy na planszy, bo na jednym polu może stać tylko jeden bohater. Co więcej, mechanika gry pozwala na przeskakiwanie pionków innych graczy (w lewo, w prawo lub do przodu), co bywa sprytnym sposobem na szybsze przemieszczenie się w stronę celu czy cennych żetonów artefaktów.

Do tego jeden z żetonów akcji umożliwia np. zamianę miejsc z innym, sąsiadującym odkrywcą, co już pozwala mu popsuć plany, utrudnić dalsze przemieszczanie, czy po prostu wyprzedzić w drodze do piramidy.

Czuć tę rywalizację i atmosferę wyścigu po bardziej wartościowe artefakty czy też bardziej przydatne na dany moment żetony akcji, które później można wykorzystać w odpowiednim momencie.

Dodatkowo przesuwanie tratwy za pomocą akcji wiatru ma wpływ na wszystkich graczy, a szczególnie tych, którzy się na niej znajdują.

Los dopomoże w Akakorze?

Czy dużo zależy tutaj od uśmiechu losu? Jak w większości gier z kośćmi – tak. O naszych możliwościach w turze decydują wszak wyniki na czterech drewnianych kościach. To od wyrzuconych na nich symboli zależy to, co będziemy mogli zrobić. No cóż, jak przygoda to przygoda i nie wiemy do końca, co los przyniesie.

Na szczęście różnorodność tych akcji nie jest duża. Dodatkowo autor gry nie pozostawił nas całkowicie na pastwę ślepego losu, ponieważ w swojej turze możemy jeden raz przerzucić dowolną liczbę kości. Nadal jest to kolejny rzut i nie wiadomo, co wypadnie, ale zawsze jest to dodatkowa szansa na osiągnięcie pożądanego rezultatu.

Losowość jest też łagodzona przez zdobywane po drodze żetony akcji, które pozwalają chociażby na wykonanie akcji do tyłu w swojej turze, co również bywa przydatne.

Losowo są też na początku rozgrywki rozmieszczane żetony na planszy. Z jednej strony możemy próbować sobie zaplanować trasę tak, by przejść po tych, które chcemy zebrać, ale z uwagi na wspomniane rzuty kośćmi i poczynania przeciwników nie zawsze będzie to do zrealizowania.

Czy mamy chęć na kolejną wyprawę?

To właśnie ta losowość wykładanych żetonów powoduje przede wszystkim, że za każdym razem ta obrana przez nas trasa wyścigu będzie nieco inna, bo cenniejsze artefakty Majów czy bardziej przydatne żetony akcji będą za każdym razem rozmieszczane w odmienny sposób. Wówczas już samo ustawienie graczy na starcie może mieć spore znaczenie. Po drugie, wyniki na kościach wymuszają ciągłe kombinowanie i dostosowywanie swoich poczynań na bieżąco.

Na tym regrywalność Akakoru się kończy. Potencjał na dodatkowe elementy jest jednak spory. Chętnie widziałbym tu jakiś dodatek, który zróżnicowałby już samą planszę, bo tę znajdującą się w pudełku możemy ułożyć wyłącznie w jeden sposób. Zupełnie nowe żetony akcji też zróżnicowałyby rozgrywkę. A może jakieś asymetryczne zdolności specjalne poszczególnych bohaterów? Ale ja… nie wiem, nie znam się, nie orientuję się, zarobiony jestem. To tylko takie moje życzeniowe myślenie.

Wrażenia z ekspedycji do mitycznego Akakoru

Akakor to świetnie wykonana, bardzo przyjemna, familijna pozycja. Idealna dla rodzin z dziećmi, ale też dla graczy szukających luźnej rozrywki na leniwe popołudnie czy długi zimowy wieczór.

Gra ma wielowarstwową, składaną planszę, na której elementy reprezentujące drewniane kłody są uniesione tak, by tratwy mogły pod nimi przepływać, a jednocześnie blokują przemieszczanie odkrywców znajdujących się na tratwie.

Nie można zapominać też o przestrzennej piramidzie, która dodaje smaczku tej planszowej wyprawie. Piramida jest składana, ale w taki sposób, że po rozgrywce można ją bez problemu zdemontować i umieścić z powrotem w pudełku, a przy kolejnym podejściu szybko złożyć ponownie.

Ściganie się do piramidy położonej w tytułowym Akakorze i zbieranie po drodze rozmaitych żetonów rodzi mnóstwo emocji. I tylko tej regrywalności trochę mi brakuje, bo za każdym razem, mimo losowo rozłożonych żetonów, ten wyścig wygląda podobnie. Wspomniałem już o dużym potencjale na dodatki. Jednak w takiej sytuacji, jak to zwykle bywa, pojawienie się dodatków to często kwestia poziomu sprzedaży gry podstawowej. Liczymy zatem, że ten będzie na tyle wysoki – wszak gra ma wydanie międzynarodowe – że w przyszłości jakieś dodatki, albo chociaż minidodatki się pojawią. Już sama cena tej gry zachęca do zakupu. Mnie udało się ją nabyć za nieco ponad 50 zł, co przy tej jakości wydania jest naprawdę atrakcyjną ceną. Zwłaszcza, że grę kupowałem niemal w momencie premiery.

Zalety i wady gry Akakor:

(+) atrakcyjna cena w stosunku do tego, co otrzymujemy w pudełku
(+) solidne wykonanie na czele z wielowarstwową, składaną planszą i trójwymiarową piramidą na końcu planszy
(+) klimatyczne drewniane pionki z wizerunkami bohaterskich zwierzaków
(+) proste do przyswojenia i intuicyjne zasady gry
(+) mechanika nadrabiania strat (dodatkowy ruch) dla osoby znajdującej się na samym końcu stawki
(+/-) brak oficjalnego wariantu dla jednego gracza
(-) wariant dwuosobowy, w którym trzeba kontrolować ruchy dwóch postaci
(-) zauważalna losowość wynikająca przede wszystkim z kości